Szkliwiak

Po uformowaniu się zębów, w naszych dziąsłach dochodzi do zaniku tkanek umożliwiających zawiązywanie się zębów. Jak przyznaje stomatolog Warszawa, są jednak sytuacje, gdy owe tkanki w dalszym ciągu są aktywne, prowadząc często do niekontrolowanych zmian. Jedną z takich zmian jest szkliwiak, niezwykle łagodny guz nowotworowy. Nie daje przerzutów, przy czym proces jego rozwoju jest niezwykle powolny, co powoduje, iż wykrycie go we wczesnym etapie rozwoju spowodowany jest diagnostyką wynikającą z zupełnie innego problemu, kolokwialnie rzecz biorąc szkliwiaki odkrywane są przypadkowo.

Często mylony jest ze szkliwiakiem złośliwym, odmianą złośliwą nowotworu zębopochodnego, dającego przerzuty głównie do płuc. Szkliwiaki występują głównie u osób po dwudziestym roku życia, przy czyn jak podkreśla stomatolog Warszawa, ryzyko wystąpienia szkliwiaka znacznie maleje po pięćdziesiątym roku życia. Jakie są jego objawy? Przede wszystkim pacjenci w pierwszej kolejności zauważają u siebie asymetrię twarzy, dochodzi do zmian w zgryzie oraz przesunięcia zębów, pojawia się także obrzęk policzka i dziąseł. W przypadku występowania szkliwiaka w żuchwie dodatkowo dochodzi do parestezji, przybierającej formę drętwienia lub też mrowienia, co spowodowane jest naciskiem na nerw zębodołowy. Zdarza się czasem, iż szkliwiak pozostawiony sam sobie, bez wdrożonego leczenia, przeistacza się w raka śródkostnego zębopochodnego. Często także szkliwiak się wznawia, tak więc usunięcie jednej zmiany może definitywnie nie zamknąć problemu. W jaki sposób stomatolog Warszawa może potwierdzić, iż ma do czynienia ze szkliwiakiem? W tym celu wykonuje się diagnostykę obrazową, poza zdjęciem rentgenowskim wykorzystuje się także rezonans magnetyczny (doskonałe w przypadku większych guzów, rozwijających się w tkankach miękkich okalających kości) a także tomografię komputerową ( przy małych zmianach lepiej przedstawia to, jak bardzo zniszczona jest kość). Ze względu na podobieństwo do innych nowotworów, opieranie się tylko i wyłącznie na badaniu obrazowym jest wręcz niedopuszczalne. Stuprocentową pewność uzyskuje się poprzez wykonanie badania histopatologicznego wycinka. Jedynym sposobem leczenia jest usunięcie szkliwiaka, jednakże to w pełni nie rozwiązuje problemu, ze względu na częste wznowienie się choroby. Mniejsze gabarytowo guzy są usuwane w całości z bezpiecznym marginesem okalających tkanek, w przypadkach większych guzów jedynym rozwiązaniem jest częściowe usunięcie żuchwy i zastąpienie jej implantem ( głównie z tytanu), lub też w skrajnych przypadkach prowadzi do hemiresekcji, procesu polegającego na usunięciu połowy żuchwy. Wielokrotnie przed zabiegiem operacyjnym stosuje się chemioterapię, mającą na celu zmniejszenie rozmiaru guza.